O storczykach.
Wśród dziwów świata roślinnego storczykowi należy się chyba palma pierwszeństwa! Nietylko egzotyczny wygląd, ale wspaniałe kwiaty i upajający zapach zjednują storczykowi tylu zwolenników, że zagranicą ogłasza się publiczne przetargi, gdzie bogaci amatorzy licytują się do zawrotnych sum. Kto obserwował życie tej roślinki, zrozumie wszakże, że owa pasja jest zupełnie wytłómaczona.
Łacińska nazwa tej rośliny brzmi Orchideae — i u nas często mówi się zamiast storczyk — orchidea.
Oto co pokrótce mówi botanika o tych dziwnych roślinach: storczyki należą do rodziny roślin jednoliściennych z rzędu Gynandrae. Rosną na ziemi lub też na drzewinie, jako epifyty.
Epifyty to rośliny żyjące na innych organizmach, które im służą za podporę, nie dostarczając pokarmów. Do pnia rośliny, na której rosną, przyczepiają się zapomocą korzeni, oplatając niemi gałęzie.
Storczyki tworzą korzenie przybyszowe. Tkanka ich magazynuje wodę atmosferyczną, wykształcając pęd w kształcie rozdętej bulwy.
Bardzo ciekawe jest życie storczyków bytujących w humusie; mają one niewidoczne liście, pozbawione zieleni, a dzięki mycorrhizie żywią się wyłącznie pokarmem organicznym.
Mycorrhiza jest to symbioza rośliny wyższej z grzybem, przyczem ów grzyb znajduje się w komórkach korzenia. Mycorrhiza występuje często u roślin wyższych, rosnących na glebach próchnicznych a kwaśnych (torfowiska, wrzosowiska, dno leśne). Prawdopodobnie ów grzyb dostarcza roślinie materjałów, których sama nie może pobrać z gleby próchnicznej, przedewszystkiem związków azotowych.
Badania wykazały, że wszystkie storczyki mają w kłączach lub korzeniach strzępki tego grzyba. Zarodniki jego znajdują się również i w maleńkich nasionkach tych roślin. Nasionka pozbawione tego nie kiełkują zupełnie.
Tygodnik AS nr 7, 14 kwietnia 1935 (s. 23–24)
