Pullover z cieniutkiej wełny, wykonany na drutach i szydełkiem.
Pullover, którego fotografję reprodukujemy obok, może każda z pań wykonać własnoręcznie i to w dość krótkim stosunkowo czasie, bo jest zrobiony ściegiem tunetańskim wolnym, który szybko postępuje w pracy.
Wykonujemy go w ten sposób, że na łańcuszku w odpowiedniej długości robimy oczka duże, pozostawiając je na szydełku. To jest rząd pierwszy. Następny polega na tem, że przerabiamy poszczególne oczka, zbierając je po jednemu, robiąc wraz z niemi jak gdyby łańcuszek górny. Trzeci rząd znów polega na wykonaniu pełnej ilości oczek w rzędzie przez przerabianie szydełkiem pomiędzy oczka (nie w same oczka), jak rząd pierwszy.
Pullover ten jest dołem wykończony 10-centymetrowym pasem, wykonanym na drutach (jedno oczko wprost, drugie na wywrót). Przeciętną wielkość przyjmujemy na 110 oczek plecy, 120 przód. Od tego rozpoczynamy robotę. Gdy już pas gotowy, przechodzimy do szydełka i stosownie do wymiarów podanego obok kroju wykonujemy każdą część osobno, aby potem złączyć razem niewidocznym ściegiem igłą.
Przy wykonywaniu przodów pewną trudność stanowić mogą zęby, na które pullover jest zapinany, oraz wycięcie pachy i szyi. Ponadto i rękawy 3/4 długości wymagają wykonania wedle wzoru. Kto jednak przyswoi sobie dobrze sam sposób ściegu tunetańskiego, temu kwestja rozszerzania czy zwężania przez dodawanie czy odejmowanie oczek nie będzie stanowiła trudności. Do wykończenia rękawów robimy osobno pas na manszet. Wokół przodów i wycięcia szyi robimy dwa rzędy zwyczajnym ściegiem szydełkowym dla umocnienia.
Teraz pozostają do zrobienia dziurki na przeciwległych zębach przodu i na manszetach. Można je zrobić odrazu w trakcie szydełkowania, ale to wymaga dość dużego wyrobienia w wykonywaniu sweterków. Wówczas możemy odpowiednio do wielkości przygotowanych guzików zrobić otwory na dziurki większe. Jeżeli natomiast poprzestaniemy na małych guziczkach, wówczas wystarczy tylko wymodelować otwór przy pomocy szydełka i odziergać go wełną zapomocą igły.
Do wykonania tego pulloveru najlepiej użyć cieniutkiej wełny kolorowej z białemi włoskami. Wzór, który reprodukujemy na zdjęciu, jest wykonany z bardzo ciemnej wełny w zielonym flaszkowym odcieniu, który przyprószony jakgdyby białemi cieniutkiemi niteczkami, bardzo elegancko się przedstawia.
Wobec powszechnej mody kostjumów wełniane bluzeczki szydełkowane czy haczkowane mają duże zastosowanie w nadchodzącym sezonie wiosennym. Zwłaszcza w naszym klimacie, gdzie wiosna jest zazwyczaj chłodna, mając ciepły a lekki sweterek, można wcześnie stosunkowo pozwolić sobie na zmianę płaszcza na wiosenny kostjum. Sweterek powinien być ciemniejszy od materjału kostjumu, a może nawet kontrastować z nim w zasadniczym odcieniu.
Panie, lubiące robótki ręczne, mają wdzięczne pole do popisu.
Tygodnik AS nr 2, 10 marca 1935 (s. 24)
